maandag 17 juni 2013

Home again, home alone

Ma 17 juni Spaubeek - St. Pieterberg 26 km 8:15-14:45 zon, onweersbui
De zon straalt over Spaubeek. Het lijkt net of het huis en de kerk scheef staan, maar dat is optisch bedrog stelt de gastheer. Alhoewel ik het vreemd vindt, dat mijn hersenen de scheve horizonlijn niet compenseren. Zo zien mensen dus dingen die er niet zijn. Dichter bij het Pieterpad kun je niet overnachten: het tuinpad af en je staat er weer op. Het gaat direct omhoog de berg op. We praten over 125 meter, terwijl het huis al op 75 meter ligt, dus niet overdrijven. Eenmaal uit het bos sta ik tussen de korenvelden, het is gerst wat je aan de potloodlange spriet op iedere korrel kunt zien, en kan ik kilometers ver weg kijken. Het landschap is glooiend.
In dorpen als Terstraten en Aalbeek staan mooie vakwerkhuizen. Boze Moeders hebben met succes geprotesteerd tegen de uitbreiding van Maastricht Airport. Er heerst een weldadige stilte, alleen het rustgevende kabbelen van het water van de Platsbeek naast me is hoorbaar.
In de verte doemt de 'Reus van Schimmert', een watertoren in Amsterdamse Schoolstijl, op. Van dichtbij is het echt een joekel. Linksaf langs Bockhof een 12e eeuwse kasteelhoeve en ik kom in Ravensbosch. Een bank nodigt uit voor koffie. Hij staat aan de rand van een ven, waarin karpers blijken te zwemmen. Het water is erg troebel. Aan de overkant springt er één een paar keer uit het water om insecten te vangen. Ik gooi wat brood in het water en twee komen er op af. In een beuk links achter me dartelen twee rode eekhoorns achter elkaar aan, ja het is lente.
Na Strabeek loopt de route parallel aan de Geul. Er zijn mergelgroeves. Marjolein belt geschrokken door het schietincident van gisteren. Ze is op kamp met groep 8 en een van de medebegeleiders vindt dat ik de politie moet inlichten. Ja, dan heb je zo een diplomatieke rel.
Ik loop nog een aantal pieterpadders voorbij, die ook aan hun einde zijn. 'Het gaat vanmiddag regenen', zegt er een. Eerst nog door Maastricht, een stad die ik al genoeg heb gezien, maar ik kom toch nog onbekende gebouwen tegen. Langzaam trekt het dicht en als ik bij fort St. Pieter ben vallen de eerste druppels. Dat had ik nou ook in Santiago de Compostela, wekenlang is het droog en op het moment suprême regent het. Goed ik loop verder en het gaat onweren. De berg is geheel uitgehold door de cementindustrie. En dan staat daar de zuil die het eindpunt van het Pieterpad markeert en aangeeft dat het van hier nog 2512 km naar Nice is over de GR5. Even sta ik in dubio: doorgaan of naar huis. Het wordt het laatste.
Het onweer wordt erger en bomen zwiepen heen en weer. Er is geen mens meer te bekennen. Ik heb moeite om me staande te houden. Opeens een doffe knal naast me, ik word weggeblazen en een boom valt om en drukt me in de modder. Ik kan geen kant uit. Met moeite weet ik een hand onder m'n buik te wrikken en m'n rugzak los te maken. Al schurend kan ik me er onder vandaan te wringen, zo dat geeft lucht. Nu die rugzak nog. Ik zie er niet uit, een grote moddertroep. Een plas biedt uitkomst. Als ik Chalet Berglust binnenstap vraagt de ober: 'Wat is er met u gebeurd?' Ik vertel het verhaal en hij biedt me iets te drinken aan. Na een tijdje ben ik bijgekomen en vraag om de oorkonde die je hier als pieterpadder kunt krijgen. Daarna ga ik op weg naar de trein. Om 18:45 uur ben ik thuis, waar buurman Ko me wat te drinken aanbiedt. Home again, home alone, omdat er niemand thuis is.

Ik wil alle mensen van de gastadressen bedanken voor hun gastvrijheid en zorg. Zonder hun is een dergelijke tocht niet mogelijk.
Ook wil ik de mensen bedanken die m'n blog gevolgd hebben, een e-mail hebben gestuurd of me hebben gebeld. Wie weet tot een volgende tocht.

zondag 16 juni 2013

Passport bitte

Zo 16 juni Schilberg - Spaubeek 26 km 8:50-15:30 zon
Het ontbijt is super, maar wat wil je met twee mensen uit de horeca. 'We willen wel, dat jullie de schaal leeg maken', zegt de gastvrouw. Leo heeft bedenkingen of ons dat gaat lukken. Hij is zeker 's ochtends geen grote eter. We krijgen ook een lunchpakket mee met banaan, appel, jus en broodjes.
Na wat slingerwerk over weiden en door bossen staat er ineens een bord wat in het Duits aangeeft dat je de grens overschrijdt, hetgeen mag vanaf zonsopgang tot aan zonsondergang met een geldig paspoort. Ja, nou hang ik. Ik ga weer als illegaal door het leven. Ach, de wereld verandert niet, soms zie je aan een opschrift of bord dat je in het buitenland bent. Tot ik er weer uit wil. In een wachthuisje staat een groen geklede man. 'Passport, bitte', zegt hij streng. Het lijkt wel of ze ruiken, denk ik, en probeer hem met 'Wissen Sie hier Bescheid, ik ben verdwaald', af te leiden. Maar die truc werkt niet. Hij vraagt nogmaals om het document en ik vraag hem of mijn Freunden auf dem Rad Schein ook goed is, maar de man heeft weinig gevoel voor humor, zeker niet op deze vroege zondagochtend. Hij begint al naar zijn handboeien te grijpen en omdat ik geen zin heb in een dagje Duitse cel, maak ik van die tijd gebruik om de grens over te vluchten, Nederland in. Dan fluiten er ineens kogels om mijn oren en ik voel er een mijn rugzak binnen dringen, gevolgd door een droge tik. Ik ren voor m'n leven, wat een dienstklopper! Na een paar honderd meter val ik hijgend in het gras, hij is me niet achterna gekomen. In m'n rugzak zit een gaatje. Als ik hem leeg maak, valt er een vervormde kogel uit die tegen het inwendig frame is plat geslagen. Vrolijk fluitend ga ik verder, het was tot nu toe maar een saaie dag.
De kerkklokken slaan twaalf uur als ik Sittard binnenloop. Het is een fraaie stad alleen op zondag erg stil. Er zitten wel wat mensen op de terrassen, maar er zijn geen winkels open. Vanaf de Markt gaat het pad direct de Kolleberg op. Langs de weg staan zeven Voetvallen. 'Het is een vereenvoudigde versie van de kruisweg van Jezus die je normaal in kerken ziet', legt een man me uit. Bovenop de heuvel staat de Ste. Rosakapel. Zij is de patrones van Sittard. Ieder jaar wordt er een processie gehouden naar de kapel.
Vanaf hier komt het pad in het Limburgse heuvelland en geniet ik van verre uitzichten. Bij Windraak staat de 'Miraculeuze Wintraeker Heilbron'. Het is een bron dat geneeskrachtig water bevat tegen: dorst, platvoeten en andere kwalen als stuipen, bedwateren, zadelpijn enderg. Je kunt met knoppen de juiste selectie maken. Daarnaast is een bank met het opschrift:
Pieterpadders en zo meer
Als uw tong droog voelt als leer
En blaren kwellen al te zeer
Vindt dan hier uw krachten weer
Die ene t zou ik zelf weggelaten hebben, maar dat terzijde.
Dit is het gebied van de korenwolven, de Europese hamster. Ik heb er geen gezien. In Puth vraagt een man aan me, of het mogelijk is dat hij me vanochtend ook al heeft gezien bij Nieuwstadt. Hij was op de racefiets. 'Dat is voor Sittard', vraag ik, 'ja, dat kan.' 'Dan heb je een aardig stuk gelopen', zegt hij met ontzag. 'Hoeveel kilometer fietst u dan?', vraag ik. 'Veertig', antwoordt ie, 'en dan wacht mijn vrouw weer op me.' voegt hij er plagerig aan toe. Zij lacht er om.
In het bos bij Geleenbeek bouwen drie jongemannen een vreemd apparaat op. Het blijkt een fantasieapparaat te zijn voor een videoclip, net zoiets als Waardenberg en De Jong ooit voor een sketch op toneel hadden staan.
De hond begroet me snuffelend. Het is een aardig beest en goed opgevoed. 'Ik ben wel toe aan een bier na deze vermoeiende dag', zeg ik tegen de gastvrouw als ze vraagt, wat ik wil drinken. Met de gastheer praat ik over Pinkpop dat toevallig op tv is. Blaudzun treedt op, goede muziek, ik had een andere stijl verwacht. Eindelijk weer eens Nederlands eten: kabeljauw met groenten en aardappelen. Goed bereid door iemand die zelf een café heeft gehad.

zaterdag 15 juni 2013

IJzeren Rijn

Za 15 juni Boukoul - Schilberg 28 km 8:25-15:20 bewolkt, wind, regen, zon
Het ontbijt gaat er in als koek, alhoewel die er niet bij ligt. Bea, zo noem ik de gastvrouw voor mezelf, vindt mijn soort beleg, hagelslag, honing en jam, maar niks. Ze houdt meer van worst en kaas. Ieder z'n smaak. M'n medepieterpadder gaat vandaag naar Montfort, we zullen elkaar vermoedelijk niet meer zien.
Even buiten Boukoul gaat het pad tussen twee prikkeldraadhekken door. Het pad is hooguit 80 cm breed en nog glibberig ook, dus dat loopt niet echt prettig. Een stukje verderop is het gras heuphoog en nog zeiknat, binnen een paar meter zijn mijn broekspijpen tot kniehoogte doorweekt. Een beetje onderhoud kan geen kwaad. Net als gisteren een voetbreed pad tussen een haag van een meter hoge brandnetels. Ja, lopen is afzien.
Bij Roermond kruist het pad de IJzeren Rijn, een utopische spoorverbinding van de Belgen, die Antwerpen met het Ruhrgebied moet verbinden. Ze beroepen zich een verdrag uit 1839. Op de barricaden, wij willen België weer terug!
Als je in de buurt bent doe dan Sint Odiliënberg aan, al is het alleen al vanwege de basiliek of het dorpsplein. Ik trof er ook een echtpaar met een motorfiets op drie wielen, een beest van een machine. Je hebt er een autorijbewijs voor nodig.
Er zijn veel mestkevers op pad, net als gisteren. Hier zitten er een stuk of tien op en in elkaar, het lijkt wel een orgie. Door een opvliegend fazantenpaar word ik uit mijn gedachten gehaald. Ik zal niet schrijven waaraan ik dacht en ook niet of ze zondig waren. Je moet net als bij de patrijs bijna op die beesten gaan staan, willen ze wegvliegen.
Na Montfort gaat het steeds harder waaien en de lucht trekt dicht. De barometer daalt al de gehele dag. Het gaat wat regenen, maar echt veel is het niet, een dikke eik houdt mij in ieder geval droog. De uitzichten over de velden zijn geweldig met die wolkenluchten en zon, en langzaam kruipt de barometer weer omhoog.
Bij het ven van Kranenbroek ga ik even bijkomen. Prachtig weerspiegelen de bomen in het water. Grote partijen roze waterlelies geven het water kleur en op de oever prijkt geel en groen. Kikkers kwaken dat het een lieve lust is, maar wat wil je in zo'n paradijselijk zwembad? Ze houden plots op als een hond in het water springt.
Ik ben wat vroeg bij het gastadres, waar op de deur een briefje hangt, dat ze er na vijven zijn. Even terug is een ijssalon, waar ik eens lekker ga genieten van een tweeboller en een aanzet maak voor deze blog. Daarna gaat er nog wat bier in en zo wordt het vijf uur.
Met de gastvrouw drink ik een glas limonade met vlaai. Ze is een Amsterdamse, maar woont er al vele jaren niet meer. Ze heeft net als haar man in de horeca gewerkt. Er lopen twee obese honden rond met een bmi van ver over wat gezond moet zijn.
Nog een gast belt aan. Terwijl hij een pilsje drinkt brengt de gastheer mij naar het centrum om wat te eten. Een kwartier later komt de andere gast ook de chinees in. 'Schuif maar aan', zeg ik, 'we hadden wel tegelijk gebracht kunnen worden.' Leo beaamt het. Hij is een Zeeuw, werkt voor een elektriciteitsmaatschappij aan Gis van de firma Esri. En zo hebben we het over automatisering.
Eenmaal thuis serveert de gastheer de beloofde coupe pieterpad, ijs met vruchten, een scheutje likeur, en een toefje slagroom naar wens. Hij heeft smaak. Daarna volgen zijn verhalen over de vaart, waarop hij hofmeester was en de wereld heeft gezien.

vrijdag 14 juni 2013

De was

Vr 14 juni Venlo - Boukoul 27 km 8:20-15:10 bewolkt, zonnetje
Na het ontbijt geeft de gastvrouw aan hoe ik het snelst op het Pieterpad terecht kan komen, gewoon de heuvel weer af en bij AH linksom. Na ruim een kilometer sta ik op de Jammerdaalsche Heide. Die laatste heb ik niet gezien, wel een bord wat aangeeft dat hier in de vroege IJzertijd mensen woonden die hun doden cremeerden en de as op de achterliggende heuvel uitstrooiden.
Vanwege de aanleg van de A74 is er een omleiding in het Pieterpad die ten oosten van Tegelen loopt. Zo kom je bij het Trappistenklooster waarin nu een kringloopwinkel is gehuisvest. Het kan verkeren, ik heb liever bier. Inmiddels loop ik weer in Duitsland. Regelmatig zal ik vandaag illegaal de grens overgaan, de route slingert zich niets aantrekkend van de grens om de palen heen. Handig is wel, dat je aan de hand van de nummers op de betonnen grenspalen precies weet waar je bent.
Mevrouw had me gisteren al gewaarschuwd voor grote diepten naast het voetpad, nou ja, een metertje of 15 - 20. Veel mensen lopen er niet in het bos, soms iemand met een hond. Een paar mannen komen joggend voorbij als ik aan de koffie zit. Op een T-shirt staat: Oktoberfest 2012 Mallorca. Onze Big Band Let's Swing zou ook dit jaar naar Spanje gaan om zo'n fest luister bij te zetten, maar door te weinig animo is de reis afgezegd.
Er is een reep bos weggehaald, haaks erop staat een jachthut. Schieten maar jongens, altijd prijs, arme Kaninchen. Voor degene die gemist zijn, is er verderop een nieuwe kans. Bij grenspaal 422 stap ik definitief het land van onze Oosterburen uit. Een paar honderd meter verder kwaken de kikkers in een poel met gele lis, hoezo kikkerland?
Swalmen heeft een mert, vrij vertaald een markt, met een oud stadhuis en de St. Lambertuskerk. Deze heilige passeerde ik al op de Kerkbrug, waar hij tot stilte maant. Het laatste deel van deze etappe voert langs Kasteel Hillenraedt dat nog bewoond wordt door een echte graaf. Dan kom ik volgens het boekje ook nog op een Romeinse weg, alhoewel ik totaal geen verandering in het plaveisel zie.
Omdat ik aan de vroege kant ben wacht in een bushokje, mijn tijd vullend met eten en schrijven. Om half vijf ga ik bij mijn gastadres langs en een vrouw van stand doet open. Een cola op het terras en een bewonderende opmerking van mij over haar mooie tuin. Ik wil mijn was doen en vraag om een emmer en als ze het washok laat zien, blijkt er ook nog een centrifuge in te staan. 'Al jaren niet meer gebruikt', zegt ze. Nou laten hem dan maar uitproberen. En dat doe ik na de was door het sop gehaald en uitgespoeld te hebben. Wasgoed netjes verdelen, aanzetten, en ... natuurlijk werkt ie. Wat moet er aan kapot gaan? Bijna droog gaat de handel aan de drooglijn. Ik kan schoon het weekeinde in.
Er overnacht nog een man op het gastadres. Hij praat nogal binnensmonds dus z'n naam heb ik niet verstaan. Samen gaan we naar het cafetaria, ik om wat te eten, hij om wat te drinken. Er hangen opvallend veel vlaggen met tassen en andere schoolattributen te wapperen. Dat zou je niet verwachten in zo'n klein dorp. Kennelijk is het een vruchtbare omgeving. De fanfare houdt zijn wekelijkse oefenavond. Een vrouw heeft het goed bekeken, geen gesjouw, ik speel piccolo.
Ik ga me te buiten aan een lekkere gyrosschotel. Mijn metgezel heeft ook al een aantal keer de Camino Francés gelopen, een keer met z'n dochter, z'n vrouw kan na een hersenbloeding niet meer goed lopen. Eenmaal terug op het gastadres blijkt de gastvrouw ons gebel niet te horen. Als ik het tuinhek open, begrijp ik waarom. Ze is het grote gazon met een motormaaier aan het maaien. Ga zitten gebaart ze en biedt ons nadat ze klaar is koffie aan. Terwijl ze dat zet, hark ik het eerste stuk van gras aan. 'Ik laat het meestal liggen', zegt ze, als ze met het dienblad buiten komt. Ze is een apart type, 's middags een hele dame en 's avonds in een spijkerbroek het gras maaien. Als ik dat tegen haar zeg, reageert ze dat ze liever de persoon in de spijkerbroek is. Ze heeft ook de Camino Francés gelopen en gaat morgen naar het Oerol festival.

donderdag 13 juni 2013

Schipbreuk

Do 13 juni Swolgen - Venlo 21 km 8:40-14:30 bewolkt, zonnetje
Oh, what a night! Nee, niet zo een, de bosbeheerder had opdracht gegeven om perceel 53 te kappen en daaraan begon Chris vol overgave. Hij haalde eerst het onderhout weg met de kleine motorzaag en begon daarna aan de dikke stammen. Daarvoor pakte hij de grote zaag en gaf vol gas, zodat het geluid door mijn gehoorbescherming heen drong.
Lekker ontbijtje, Chris staat nog in dubio of hij het eitje voor onderweg zal meenemen, maar ziet er toch vanaf i.v.m. mogelijke breuk. Bij de bushalte nemen we afscheid. We hebben het plezierig gehad en Chris gaat zijn enthousiasme omzetten in nieuwe wandelschoenen. Wat me opviel dat hij als bioloog alles weet van de kleinste organismen, maar nauwelijks de ene boom van de andere kan onderscheiden. Zo gaat dat in een leven: eerst weet je van alles niets en op den duur alles van niets. Dan wordt het tijd om te stoppen met werken.
Ik zet een lekker tempo in en voor ik het weet ben ik in Zwaanenheike. Onderweg zorgde het natuurgebied Schuitwater voor een fraaie waterige afwisseling, soms ging de route zelfs over plankiers. Bij een boomkwekerij is een erg donkere man, Indiër denk ik, bezig met het verwijderen van onkruid in de lanen. Dat doet hij met een tractor. Het stof stuift hoog op. Ik vraag hem of de bomen water krijgen, want de grond is nogal stoffig. Hij zegt van niet, de ondergrond is vochtig genoeg.
Op een bankje bij de boer neem ik een koffie. Dat zie je regelmatig: een tafel met een paar kannen koffie of heet water, thee, frisdrank, appels enz. En het is voor wat je ervoor wil geven. De stank van de megastallen is doordringend. Als ik voorbij loop is de boer net bezig een stijf varken uit zijn stal te slepen. Even verder zie ik een reetje, het beest heeft me niet in de gaten omdat ik tegen de wind in loop en daardoor mijn geur en geluid van hem afwaait. Het is jammer dat Chris niet meeloopt, want het is tot nu toe een werkelijk fraaie omgeving met zelfs ruimte voor een kapel.
Grubbenvorst heeft zwaar geleden onder WOII, maar het is een aardig dorp gebleven. De pont moet me weer naar de overkant van de Maas brengen. Ik ben de enige passagier. Er is een donkere lucht op komst en de wind trekt aan, toch waagt de schipper de overtocht. Het schuim staat al op de golven, die alsmaar hoger worden. De pont slingert heen en weer en ik kan me slechts met moeite vasthouden. En dan ineens breekt de staalkabel die de pont naar de overkant geleidt als een garendraadje. De pont valt stuurloos ten prooi aan wind en water. Met een enorme klap komt hij tot stilstand tegen de oever aan de overzijde en ik vlieg over de railing in het water. Eenmaal op de kant wring ik mijn shirt uit en bedank de schipper voor het avontuur.
Ach, zoiets gebeurt nou altijd als je alleen bent, niemand zal het geloven. Ik loop verder langs de Maas en ga voorbij het viaduct van de A73 bij zitten komen. De boten die langs varen en het monotone geluid van de eindeloze stoet vrachtauto's zorgen dat ik weer wat rustiger word.
Venlo, ik ben er nooit geweest. Mgr. Nolens kijkt er nog steeds minzaam over het plein. Venlo heeft veel te lijden gehad van de oorlog, net over de grens in Duitsland was een vliegveld dat veelvuldig onder vuur kwam te liggen. Toch staan er nog oude panden. Het stadhuis is gebouwd in renaissance stijl en dateert uit eind 16e eeuw. De stad is altijd een internationaal knooppunt geweest voor handel en verkeer.
Omdat ik wat aan de vroege kant ben, duik ik de bibliotheek om de blog te maken, echter het versturen lukt niet. Ik zie mensen met paraplu's, het regent. Ik mag er nog een paar km doorheen lopen, voor het eerst sinds mijn vertrek uit Pieterburen.
De gastvrouw ontvangt me en zet thee. Na de koetjes en kalfjes vertelt ze over Venlo in de oorlog, toen haar ouders wonend in een boerderij, met vele anderen in 1944 naar het noorden werden getransporteerd. Later hebben de heer des huizes en ik het over taal en de uitspraak ervan.
Deze nasischotel is veel beter dan gisteravond, maar er staat dan ook een echte Chinees in de keuken. Na het journaal kijk ik naar 'Per seconde wijzer', een eeuwenoude kennisquiz met dito presentator.

woensdag 12 juni 2013

Kapellenpad

Wo 12 juni Vierlingsbeek - Swolgen 21 km 8:25-15:45 bewolkt
Chris ligt nog zachtjes snurkend op een zij, als ik de ontbijttafel klaar maak. De niet genuttigde broodjes nemen we belegd mee voor onderweg, er is tenslotte voor betaald. Chris stond op met stalen kuiten en vanwege een schuurplek op een voet trekt hij twee sokken over elkaar aan.
Behalve de St. Laurentiuskerk staat er verderop het protestantse Koningskerkje uit 1811, genoemd naar koning Lodewijk Napoleon. Toevallig ligt het kerkje ook aan Willem I straat.
In Holthees bezoeken we de witte Mariakapel en steken er een kaarsje op. In een parkje naast de kapel vormen zeven schilderwerken van Tamme Hoekstra een statieweg over de Zeven smarten van Maria. Ik vind de afgebeelde figuren nogal macaber. Even verder in Smakt staat de St. Jozefkapel uit 1699. Jozef is de beschermheilige van het gezin. Net na Smakt missen we een law-teken en daardoor komen we twee vrouwen tegen met een teckel, ofwel een potloodslijper, volgens Chris. Het pad voert ons ook langs de St. Willibrorduskapel uit 1543. Er is ook een waterput van eeuwen daarvoor met volgens de overleveringen geneeskrachtig water tegen oogziekten. Een paal markeert de grens tussen Brabant en Limburg. Na de pauze nemen we het pad naar de Rosmolen. Ons is niet duidelijk waarvoor een rosmolen dient. Het hele complex is fraai gerenoveerd. De beek meandert door het bos.
Na Wanssum staat er weer een kapel, de St. Goarkapel uit 1662. Deze sint is de patroonheilige tegen koude en bibberkoortsen. Nu ik dit schrijf zeg ik tegen Chris, dat het tegen de koude is. 'Dan moeten toch nog even terug', antwoordt hij.
In Meerlo loopt het water bij Chris uit de mond als hij een bakker passeert. Hij gaat spontaan naar binnen, bestelt een koffie en een abrikozenflap, en nestelt zich genoegzaam in een stoel.
Gastheer Piet heeft ons zien bellen en komt uit het huis van de buren aangelopen. We worden aan een zelfgemaakte ruwhouten tafel gestald en voorzien van koffie en thee. Hij fietst en loopt zelf ook en heeft Santiago al een aantal keer bezocht. In Japan heeft hij de route langs 88 boeddhistische tempels gelopen, heel zwaar, omdat bijna alle tempels op een top staan.
In het dorp is een veel te chique tent en de mensen kijken je bijna weg. Nou we gaan al, ik vind het toch veel te duur. Het alternatief is een cafetaria en de kwaliteit is ernaar. Voor mij stond op de kaart dat het een nasischotel zou zijn en de leren lap op Chris' bord zou voor schnitzel moeten doorgaan. Gelukkig had hij zich tevoren tegoed gedaan aan een portie bitterballen, minus een die hij geheel belangeloos aan mij offerde. Nou ja, het was goedkoop en vulde.
Ik ga terug naar het gasthuis om nog wat zaken voor de komende dagen te regelen, terwijl Chris op het terras achterblijft. Ik deel het resterende deel van het Pieterpad op in vijf etappes, nog twee lichte en drie zware te gaan, en regel de overnachtingsadressen. Dochter Leonie wil zondag aanstaande meelopen maar ik raad haar af om voor één dag een lange heen- en terugreis te maken, terwijl ze bezig is met examens voor haar werk. We kunnen altijd nog een keer gaan lopen als ze meer tijd heeft, en dat spreken we ook af.
Terug bij het cafetaria blijkt Chris zich vermaakt te hebben met een paar jongemannen en veel bier. Ze probeerden de jeu de boules baan uit die kennelijk was opgeknapt, maar waar nog steeds kuilen in zitten. Ze waren er in ieder geval niet tevreden over, maar het is volgens Chris hun enige vertier.

dinsdag 11 juni 2013

Hilde

Di 11 juni Milsbeek - Vierlingsbeek 22km 9:10-15:25 zon/bewolkt
Titia heeft een grandioos ontbijt met zelfgebakken broodjes klaar gemaakt. We hebben over haar website en hoe ze die hoger in de lijst van Google geplaatst kan krijgen. Ze zegt, dat de route langs het Genneperhuis mooier is om te lopen en duidt die uit. Als we de rijksweg, dat noemen we in het westen een provinciale weg, ik dacht al: een rijksweg oversteken?, toen ze het uitlegde, zijn overgestoken, zien we een paard met een zebradeken aan. Een grappig gezicht, waarvan Chris een foto maakt. Een vrouw, kort gekapt donker haar, die net het huis uitstapt verklaart: 'Iedereen vindt het leuk, maar het is tegen de knut, kleine vliegjes die het paard lek steken, waardoor haar huid vorig jaar helemaal kapot was.' Ze wil ons wel een kopje koffie aanbieden maar moet naar de kapper. Ik zeg, dat het nu al fraai zit en ze de kapper beter kan afbellen. Zij lachen, wij verder.
Het Genneperhuis is een ruïne waarom Frederik Hendrik zelfs heeft gestreden en later de Fransen. Er is nauwelijks iets van over, betonnen banken geven de contouren van weleer aan. Er varen boten op de Maas en in de verte doemt Gennep op.
Gennep is een aardige plaats met enkele bezienswaardigheden als de St. Martinuskerk met begraafplaats, het Mozaiekplein bij de bibliotheek, het fraaie stadhuis met een bevolkt ooievaarsnest en een lange winkelstraat met opmerkelijk veel winkels. Hè, daar schuift net de kort gekapte van een half uur geleden aan een tafel aan en groet ons. 'Het zit nog precies hetzelfde', zeg ik. 'Ja, ik had een verkeerde afspraak met de kapper', antwoordt ze, 'en dit is mijn buurvrouw.' 'Dat doe ik nou nooit, koffie drinken met m'n buurvrouw', grap ik. Lok 84 staat symbool voor de verleden tijd, toen Gennep nog een spoorwegstad was aan een internationale spoorlijn.
Schotse hooglanders, geiten, heidevelden en vennen behoren allemaal tot natuurgebied het Quin. In Afferden gunnen we onszelf een Italiaans ijsje. Op het terras zit het echtpaar dat ons even hiervoor is gepasseerd aan de koffie met punt. De veerpont brengt aan de andere zijde van de Maas. 'Welkom in Brabant', staat er op een bord. En hier ging het mijn collega Berry om, toen ik Brabant niet noemde in het rijtje van te doorkruisen provincies, en mij daarover een vermanend mailtje stuurde, om die paar kilometer in Brabant. 'Het leven is goed in het Brabantse land, maar aan de overkant ligt het beloofde land', hoorde ik gisteren zeggen.
Nu volgen kilometers zand- en ander pad tussen de Maasheggen, ondoordringbare hagen van in elkaar gevlochten essen, sleedoorn en meidoorn. Chris wordt helemaal wild, ik vind ze alleen het uitzicht op de Maas blokkeren.
In café Wildeman in Vierlingsbeek staat Hilde achter de tap, een ranke jonge vrouw, het lange donkere haar omlijst een leuk gezicht met contrasterend blauwe ogen. Ze brengt ons de bestelling op het terras en vraagt waar we vandaan komen. We noemen de plaats en vragen of ze weet waar die ligt. 'Ja', antwoordt ze, 'als meisje van elf heb ik in Zoetermeer gewoond.' Ik vraag haar waarom. Ze ging naar het conservatorium in Den Haag voor dansles. 'Dan was je heel goed', zeg ik. Ze beaamt en gaat verder, dat ze veel te jong een kind heeft gekregen en terug is gegaan naar Vierlingsbeek. Het dansen is er daarom bij ingeschoten en ze kwam niet meer op het niveau van voorheen. Wel heeft ze dansles gegeven en gedanst in een circus. Nu schildert ze in de stijl van Corneille en ook naakten, exposeert in Amsterdam en wil zelf wel een galerie openen. Voor de centen werkt ze in dit café. Hilde is eigenlijk te creatief voor dit dorp, maar zoekt er ook de bescherming van.
We overnachten in het Bakhuus waar twee vrouwen de scepter hanteren. We eten in hetzelfde café, waar een andere jonge vrouw ons eten bereidt en dat doet ze met smaak. Een uitgebreide schotel met groenten, vlees en aardappelen. Dat kan een wandelaar wel gebruiken. 's Avonds probeer ik nog een blog te posten, maar het signaal is zo zwak dat het allemaal nauwelijks lukt.
Het is warm onder het dikke dekbed en zonder te koud. Ik raak in een droom, er draait een cowboyfilm. Die hoofdrolspeler heb ik eerder gezien. Hij komt aan bij saloon The Wild Men waar Tough Leo de baas is. Z'n stalen vuisten zijn met de jaren wat minder geworden, maar met zijn revolver is hij nog altijd indrukwekkend snel. Ik geef mijn paard aan de staljongen en vraag hem het dier eens goed verzorgen. Mary, de vrouw van Leo, zet nog voor ik me aan de bar heb gehesen een double Scotch neer. Die kan ik wel gebruiken, wat een dag. 'De tobbe is al gevuld', zegt ze terwijl ze een tweede voor me inschenkt, 'ik zal een meisje roepen.' Ik ga met het glas naar boven. In de kamer aangekomen ontdoe ik me van mijn stoffige kleding en ga alvast in het warme water zitten. Mijn lichaam ontspant zich en de moeheid glijdt van me af. De deurklink kraakt. En net als ik opkijk om te zien wie mijn tegenspeelster is, maakt Chris zo'n heftig snurkend geluid dat ik uit mijn droom ontwaak. Bedankt, Chris!